اگه شد بازم میام!

                دو چیز را فراموش نکن:یاد خدا و یاد مرگ

دو چیز را فراموش کن : بدی دیگران در حق تو و خوبی تو در حق دیگران

         چهار چیز را نگه دار:گرسنگیت را سر سفره دیگران

     زبانت را در جمع دلت را سر نماز چشمت را در خانه دوست    

...........................................................................            

         بگذارید و بگذرید

         ببینید و دل مبندید

  چشم بیاندازید و دل مبندید      

    که دیر یا زود باید

     گذاشت و گذشت

.........................................................................

هنگامی که دری از خوشبختی به روی ما بسته می شود

             دری دیگر باز می شود

ولی ما اغلب چنان به در بسته چشم می دوزیم که

           درهای باز را نمی بینیم

...............................................................

در شهر دروغگوها آینه ها را به دلیل راستگویی به زنجیر می کشند

................................................................

پرنده ها چون بی گناهیشان را نمی توانند ثابت کنند                             

  محکوم به حبس ابد پشت میله های قفس اند

..........................................................................

                 بياييم امروز به خود نزدیک تر شویم

         تعجب نکن مگر چقدر می توانیم خود را فریب دهیم

   در کناره های دوزخ خانه بسازیم و خود را در بهشت ببینیم!

هر روز در امواج قهقه دست و پا بزنیم و ریا کارانه اشكها را مدح کنیم

رودها را مچاله کنیم و در سطل زباله بریزیم و بعد با دریا دست بدهیم

           جنگلها را بشكنيم و به همه بگوییم سبز باشیم

.......................................................................................

      انسان ها سخنان شما را فراموش می کنند

      انسان ها اعمال شما را فراموش می کنند

اما آنها هیچ گاه فراموش نمی کنند که شما چه احساسی 

         را برایشان بوجود آورده اید

             به یاد داشته با شايد:

زندگی شمارش نفسهای ما نیست بلکه شمارش

  لحظاتی است که این نفسها را می سازد

 .....................................................................

  هرگز برای عاشق شدن دنبال باران و بهارو بابونه نباش

گاهی در انتهای خارهای يك کاکتوس به غنچه ای می رسی

              که ماه را بر لبانت می نشاند 

.................................................................

                 شبی در خواب دیدم که با خدا گفت وگو ميكنم

از خدا پرسیدم چه چیز انسان بیش از همه شما رادر مورد او متعجب می کند

                               خدا پاسخ داد

         اين که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند

         این که سلامتی شان را صرف بدست آوردن پول

           وبعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند

اینکه با نگرانی نسبت به آینده زمان حالشان را فراموش می کنند

آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند و نه در حال

اين که چنان زندگی می کنند که گویی هر گز نخواهند مرد!

               اگر امید  بر ایمان نجوا نمی کرد که

                   فردا بهتر از امروز خواهد بود

 به راستی  کدام يك از ما جرات می کرد امروز را تاب بیاورد؟

                     اميد نان مستمندان است

..............................................................

کورده واری جه رگی من  وه ک  خاکی تو له ت له ت بووه

                    جاش و فارس و تورک تازی خوشی مانیان بردووه

           ئه ی ره قیب

ئه ی ره قیب هه ر ماوه قه ومی کورد زوبان

نای رمینی دانه یی توپی زمان

ئیمه روله ی ره نگی سوورو شورشین

سیه یریکه خویناویه  رابوردومان

ئیمه روله ی میدیا و که ی خوسره وین

دینمان ئا ینمانه نیشتمان

که س نه لی کورد مردووه کورد زیندووه

زیندووه هیچ نانه وی ئالاکه مان

چند هه زار لاوانی کوردی نه رره شیر

بوون به قوربانی و هه موویان نیژران

لاوی ئیستاش حازرو ئاماده نه ...

جانفیرانه جانفیدانه جانفیدان

لاوی کوردی هه لسانه سرپی وه ک دلیر

سا به خوین نقشی ئه که ن تاجی ژیان

که س نه لی کورد مردووه کورد زیندووه

زیندووه هیچ نانه وی ئالاکه مان

                                                  پیشکش به اوانه ی که هیشتا کوردن

ئه خودایه حالی عالم حه قی شایانی نیه

میحنه ت وئید باری زوروشه هدی بی ژانی نیه

سا ئه زانی بوچ ئه من وا معرضی شه کوا ئه که م

تا بزانی قودره تی تو حه ددی ویجدانی نیه

زامه که ت به مه رهه م و بو گشتی عاله م ساریه

ده رده که ت زور نیشه دارو قه تعی ده رمانی نیه

ریگه یی به ش کردنی رزقت له دونیا شاهدن...

هیندی کس ئه فرادی لورت و هیندی کس نانی نیه

روژی فه رمووت (لیس  للانسان الا ما سعی )...

هیچ کسیکیش هیندی فللاح ئیش وکیلانی نیه

ئیش ئه کات و ره نج ئه دات و روتوقووت وزگ به تال

ئاخری بی سوود ئه مینی سال که بارانی نیه

را ئه مینی ره نجه رو ده ست له ئه ژنو قور به سر

راسته شاهی بی شه ریک باکی گه دایانی نیه

سا له ره یگه ی ژین دزینی مه ر ئه کا گیسک ئه با

چونکه برسی وبی نوایه مایه یی نیه

روژی هات و روحی ده رچوو لاشه که ی که وته (ثری)

له ئه ده ن به م گورزه گه وره وا که ئیمانی نیه

سا به سایه ی قودره تت بوو ما له که ی بی به هره ما

خو قه زا بوو سرقه تی کرد راسته گومانی نیه

بوچ له دونیا ره نجه رو بی بی نوابی ئاخیره ت...

چونکه وه ک من غائیله ی دل عزه تی گیانی نیه

گه ر له ئه فلاکا هه بایه حاکمیکی تر به رقه رار...

سا ئه چووم ئه م ووت خودای من سوودی ئینسانی نیه

ره نگه که م دیده و مه لایان هانی خه لقی وابد ه ن

کوشتنی دلدار حه لاله چونکه ئیمانی نیه

گريه هم با من دگر نامهرباني مي کند

 قلبم اما گريه هايش را نهاني مي کند

اشک تنها مونس شبهاي تارم بود و بس

 اشک هم با غم دگر اما تباني مي کند

 بلبلي در زير باران نگاهم لانه داشت

 اينک اما جغد شومي نغمه خواني مي کند

 باغ قلبم از هجوم دردها پاييز شد

 غصه هم در آن به شادي باغباني مي کند

بسترم صدف خالی یک تنها یست 

                     و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری                    

برو ای دوست برو!

برو ای دختر پالان محبت بر دوش !

دیده بر دیده من مفکن و نازم مفروش !

من دگر  سیرم....سیر!...       

بخدا سیرم از این عشق دو پهلوی تو پست!

تف بر آن دامن پستی که تورا پرورده ست!

کم بگو  جاه تو کو؟ مال تو کو؟برده ی زر!

کهنه رقاصه ی  وحشی صفت  زنگی خر !

گر طلا نیست مرا تخم طلا!  ... مردم من

زاده ی رنجم و پرورده ی دامان شرف

                                                  ( کارو)

نیمه شب آواره و بی حس و حال  در سرم سودای جامی بی زوال پرسه ای آغاز

کردیم درخیال دل به یاد آورد ایام وصال .از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دو

سال از عمر رفت و بر نگشت . دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را   ان نظر

بازی آن آن اسرار را ان دو چشم مست آهو وار را هم چو رازی مبهم و سر گشته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود  آمد و هم آشیان شد با منو هم نشین و هم زبان

شد با منو خسته جان بودم که جان شد با منو ناتوان بودم توان شد با منو  دامنش

شد خوابگاه خستگیم این چنین آغاز شد دلبستگی وای از آن شب زنده داری تا

سحر وای از آن عمری که با او شد به سر مست او بودم ز دنیا بی خبر دم به دم این

عشق می شد بیشتر آمد و در خلوتم دم ساز شد گفت و گوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشایی چشم دل زیباست دل گر تو زورق بان

شوی دریاست دل  بی تو شام بی فرداست دل  دل ز عشق روی تو حیران شده در

پی عشق تو سرگردان شده گفت در عشقت وفا دارم بدان من تو را بس دوست می

دارم بدان شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تویی مخمور خمارم بدان با تو شادی 

می شود غم های من  با تو زیبا می شود فردای من . گفتمش عشقت به دل افزون

شده دل زجادوی رخت افسون شده جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از

زیباییت مجنون شده  بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش طعم بوسه از سرم برد عقل

وهوش در سرم جز عشق او سودا نبود بهر کس جز او در این دل جا نبود دیده جز بر

روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود خوبی او شعله ی آفاق بود در

نجابت در نکویی طاق بود روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بی گمان از مرگ ما پروا نداشت  آخر این قصه

هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس  یار ما را از جدای غم نبود در غمش

مجنون عاشق کم نبود  بر سر پیمان خود محکم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست ساده ام ان عهد و پیمان را شکست   بی خبر پیمان

یاری را گسست این خبر ناگاه پشتم را شكست آن کبوتر عاقبت از بند رست رفت و

با دلدار دیگر عهد بست  با که گویم انکه هم خون من است خسم جان و تشنه ی

خون من است بخت بد بین وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن رحمت نشد آن

طلا حاصل به این قیمت نشد عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست با چنین تقدیر بد

تدبیر نیست از غمش با دود و دم همدم شدم باده نوش غصه ی او من شدم مست

ومخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم کم شدم  آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را عشق من از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو

اسمم را نبر خاطراتم را تو بیرون کن ز سر دیشب از کف رفت فردا را نگه  آخرین یکبار

از من بشنو پند بر منو بر روزگارم دل مبند  عاشقی را دیر فهمیدی چه سود عشق

دیرین گسسته تارو پود گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود  بعد از

این هم آشیانت هر کس است باش با او یاد تو ما را بس است

شادم که در شرار تو می سوزم

                  شادم که در خیال تو می گریم

                            شادم که بعد وصل تو این سان      

                                             در عشق بی زوال تو می گریم

پنداشتی که چون ز تو بگسستم                

            دیگر مرا خیال تو در سر نیست

                          اما چه گویمت که جز این آتش

                                   بر جان من شراره ی دیگر نیست

بی تو ای شبها ی من گریم دیگه در نمی آد

حرف غم انگیزدلم جزتو کسی رونمی خواد

از چی بگم تا دل من لحظه ای آروم بگیره

دیو سیاه غصه ها توی کدوم شهر می میره

از چی بگم وقتی دلم از دل تودورمی مونه

وقتی که قلب پاک تو هیچی ازم  نمی دونه

بر سنگ مزارم بنویسید که او خسته دلی بود ...

در این خلوت خاموش

ودر آنجا بنویسید که او

زاده غم بود و ز غم های جهان گشته فراموش...

دوست عزیزم حسام جان در گذشت پدر گرامیت را از صمیم قلب تسلیت  عرض می کنم  ...سکوتی زیبا 

نثادش باد...امیدوارم منو در غمت شریک بدونی متاسفم اگه نتونستم در مجلسم ختم این بزرگوار

شرکت کنم از درگاه خداوند صبر وشکیبایی را برای خودت و خانواده ی محترمت آرزو مندم.

                    

                                                         تو در جان منی من غم ندارم

                                     تو ایمان منی من کم ندارم              اگر درمان توئی درد م فزون باد 

 

                وگر عشقی تو سهم من جنون باد                                         صدایم کن صدای تو ترانه ست

                           

                                 کلامت آیه های عاشقانه ست              تو را من سجده سجده می پرستم

 

                                                که سر بر خاک بر زانو نشستم

    

 

 

سلام دريا، سلام دريا، فشانده گيسو! گشوده سيما !

هميشه روشن، هميشه پويا، هميشه مادر، هميشه زيبا !



سلام مادر، كه مي تراود، نسيم هستي، زتار و پودت .

هميشه بخشش، هميشه جوشش، هميشه والا، هميشه دريا !



سلام دريا، سلام مادر، چه مي سرائي؟ چه مي نوازي ؟

بلور شعرت، هميشه تابان، زبان سازت، هميشه شيوا .



چه تازه داري؟ بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته !

كه از سرودم رميده شادي، كه در گلويم شكسته آوا !



چه پرسي ازمن: - « چرا خموشي؟ هجوم غم را نمي خروشي !

جدار شب را نمي خراشي، چرا بدي را شدي پذيرا ؟ »



- شكسته بازو گسسته نيرو، جدار شب را چگونه ريزم ؟

سپاه غم را چگونه رانم، به پاي بسته، به دست تنها ؟



خروش گفتي ؟ چه چاره سازد، صداي يك تن، درين بيابان ؟

خراش گفتي ؟ كه ره گشوده، به زور ناخن، ز سنگ خارا ؟



بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته، دلم گرفته !

من رو درگیر خودت کن تا جهانم زیرو رو شه تا سکوت هر شب من با هجومت روبه رو شه
بی هوا بدون مقصد سمت طوفان تو میرم من و درگیر خودت کن تا که آرامش بگیرم


با خیال تو هنوزم مثل هر روز و همیشه هر شب حافظه ی من پر تصویر تو میشه

با من قریبگی نکن با من که درگیر تو ام چشمات رو از من بر ندار من احاطه ی تصویر تو ام
تو همینجایی همیشه با تو شب شکل یه رویاست آخرین نقطه ی دنیا توی جهان من همینجاست

دنیایی که اندازه ی یک کف دست بیشر نیست شکستن دل  حماقتی بیشتر نیست

خینت کار آسانی نیست  ،صداقت کار هر کسی نیست.

در قلب کوچک وناتوان تاابد جای توست

دلدار من این کلبه خزن آور این کاشانه مملو از عشق فقط جای توستتلخیه فرازها نشیبها برحرارت و اشیاق من می افزایند .

و ین ماتمکده تعلق به تو دارد ............

بازم ببار ای آسمون شاید منم گریه کنم

بغض سکوت و بشکنم اشکم  به توهدی میکنم

نگاه نکن که ساکتم دلم اسیر سایه ها ست

نگاه خستمو ببین که لبریز از گلایه ها ست  

کویر خشک گونه ام اشکی به روی خود ندید

لبانم ز خنده دور شدن هیشکی کلامی نشنید

یه عمره غم تو دلم نشسته بیرون نمیره

لبای بی خنده ی من تو حسرت و غم میمیره

رفت و منو تنها گذاشت

روزوشبا یه عمره منو به بازی میگیرن

ستاره های نقره ای تو  دست ابرااسیرن

ای آسمون تو هم ببار شاید یه کم سبک شی

نگاه بهبغض من نکن نگو به زودی پیر میشی

دیگه گذشت از من و دل شکوفه ها منتظرن

دشتای سبز تو یه عمربه که باریدن

                                   .یا رب مرا یاری بده تا خوب                            .

                        آزارش کنم  هجرش دهم زجرش دهم خوارش کنم                                                  .

                 .زارش کنم از بوسه های آتشین وز خنده های دلنشین صد

             .شعله درجانش زنم صد فتنه در کارش  کنم در پیش  چشمش

          .ساغر از دست دلبری از رشک آزارش دهم وز غصه بیمارش

         .کنم بندی به پایش افکنم گویم خداوندش منم چون بنده در  سودای

         .زر کالای بازارش کنم گوید میفزا قهر خود گویم یکاهم مهرخود

           .گوید که کمتر کن جفاگویم که بسیارش کنم هرشامگه درخانه ای

              .چابکتر از پروانه ای رقصم بر بیگانه ای وزخویش بیزارش

                    .کنم چون بینم آن شیدای من فارغ شداز سودای من منزل

                            .کنم در کوی او باشد که دیدارش کنم  گیسوی خود

                                       .افشان کنم جادوی خود گریان کنم با گونه

                                                 .گون سوگندهاباردگر یارش  کنم

                                                            .چون یارشدباردگرکوشم

                                                                    به آزاردگرتااین دل

                                                                        دیوانه را راضی

                                                                                ز آزارش

                                                                                   کنم

                        _{عقل می گفت که دل منزل وماوای من است}

             _{عشق خندید که یا جای تو یا جای من است}           

                     _{بی تو  ای  نو  گل  گلزار  طرب   هر سر موی}      

                           _{نیش خاری است که پیوسته بر اعضای من} است                  

                                          پایه  قدر من ار لایق  تشریف  تو  نیست

                                جامه  جور تو  ریبنده  بالای من  است   

                      نکنم رنجه زشرح غم خود خاطر دوست

          که گواه دل محنت زده سیمای من است

                ساغر از دست نهادن نه زترک طرب است

                               روزگاری است دل خون شده صهبای  من است

                    گنهم چیست که در بزم تو راهم نیست

       یا چه کردم که نه در خیل شما جای من است

                        سرو جان میدهد از کف به تماشای وصال

                                بی سبب نیست که دل گرم تماشای من است

                         آن  که  در باغ  تمتع  گل  مقصود  بچید

    کی خبر دارد از این خار که در پای من است

           شکوه از درد ندارم که طبیبی می گفت

                                   رنج امروز غمش راحت فردای من است

سلام

      ببخشید اگه بد شده آخه حوصله نداشتم

      شعر بنویسم از تو اینترنت اینو گرفتم...

ولی به نظر من این درست نیست...

     من تنها بمونم ولی اون تنها نمونه وخوش بگذرونه

              عمرا  اگه یه  روز  همچین دعایی براش بکنم

      همون بهتر اونم تنها با شه یه کم به تنها

گذاشتن من فکر کنه و عاقبتشو ببینه.

شب آمد دیدم که دل تاب تب آید

ای دوست دعا کن مبادا حسرت دیدار تو برلب آید

کاش می شد حرفها را با زبان تازه گفت

کاش می شدغصه را چون شکر با مزه گفت

ولی افسوس..........................

و این رابدان با یاد ت هر لحظه چون ابر بهارم من!!!!!!

                                            نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی مارا

                                                  به  زحمت  پیدا  کند  جغد  ویرانه ی  ما را

                                                          از آن شادم  که میاد  غمش   به  بالینم 

                                                                 چه سازم گر که غم هم گم کند ویرانه ی ما را

از دل های پاکتون 

                  از چشم بصیرتتون

                                         از دستای گرمتون

                                                            التماس دعا دارم

دعا کنیددر  امتحانام موفق شم   یا حق

                                       باغ دلت الهی  دشت  ستم  نگردد

                                                                                       اشک ندامت ای جان از چشم تو نبارد

                                                                                         دنیای  آرزویت  مرداب  غم  نگردد

زن بدبخت دل افسرده ی زار

     ببر از یاد دمی  او را

این خطا بو د که ره دادی

    به دل ان عاشق بد خو را

آن کسی را که تو می جوی

   کی خیال تو به سر دارد

بس کن این ناله و زاری را

    بس  کن  او  یار دگر  د ارد

                                           ولی خدایا این رسم خدایی نیست

                                    مردم از حسرت این راز نگفتم به کسی

کاش معشوق ز عاشق طلب جان میکرد

                                   تا هر بی سر و پایی نشود یار کسی

                                                     چون مزرعه تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار یا یار به من

                                                     یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم

                                                            عیب ثروتمند و مرگ گدا                                                                                                                                     ما زاده فقریم اسیر سکوت

                                                                                 با ما منشین تا نشیوی بد نام                                                                  

                                             دل بی تو به جان امد وقت است که باز ای

دا.ئم گل این بستان شاداب نمی ماند

                                                    دریاب ضعیفان را در وقت توانای

7. نیمه شب
8. برای تو ...
13. سایه ها