نیمه شب آواره و بی حس و حال  در سرم سودای جامی بی زوال پرسه ای آغاز

کردیم درخیال دل به یاد آورد ایام وصال .از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دو

سال از عمر رفت و بر نگشت . دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را   ان نظر

بازی آن آن اسرار را ان دو چشم مست آهو وار را هم چو رازی مبهم و سر گشته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود  آمد و هم آشیان شد با منو هم نشین و هم زبان

شد با منو خسته جان بودم که جان شد با منو ناتوان بودم توان شد با منو  دامنش

شد خوابگاه خستگیم این چنین آغاز شد دلبستگی وای از آن شب زنده داری تا

سحر وای از آن عمری که با او شد به سر مست او بودم ز دنیا بی خبر دم به دم این

عشق می شد بیشتر آمد و در خلوتم دم ساز شد گفت و گوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشایی چشم دل زیباست دل گر تو زورق بان

شوی دریاست دل  بی تو شام بی فرداست دل  دل ز عشق روی تو حیران شده در

پی عشق تو سرگردان شده گفت در عشقت وفا دارم بدان من تو را بس دوست می

دارم بدان شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تویی مخمور خمارم بدان با تو شادی 

می شود غم های من  با تو زیبا می شود فردای من . گفتمش عشقت به دل افزون

شده دل زجادوی رخت افسون شده جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از

زیباییت مجنون شده  بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش طعم بوسه از سرم برد عقل

وهوش در سرم جز عشق او سودا نبود بهر کس جز او در این دل جا نبود دیده جز بر

روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود خوبی او شعله ی آفاق بود در

نجابت در نکویی طاق بود روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بی گمان از مرگ ما پروا نداشت  آخر این قصه

هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس  یار ما را از جدای غم نبود در غمش

مجنون عاشق کم نبود  بر سر پیمان خود محکم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست ساده ام ان عهد و پیمان را شکست   بی خبر پیمان

یاری را گسست این خبر ناگاه پشتم را شكست آن کبوتر عاقبت از بند رست رفت و

با دلدار دیگر عهد بست  با که گویم انکه هم خون من است خسم جان و تشنه ی

خون من است بخت بد بین وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن رحمت نشد آن

طلا حاصل به این قیمت نشد عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست با چنین تقدیر بد

تدبیر نیست از غمش با دود و دم همدم شدم باده نوش غصه ی او من شدم مست

ومخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم کم شدم  آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را عشق من از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو

اسمم را نبر خاطراتم را تو بیرون کن ز سر دیشب از کف رفت فردا را نگه  آخرین یکبار

از من بشنو پند بر منو بر روزگارم دل مبند  عاشقی را دیر فهمیدی چه سود عشق

دیرین گسسته تارو پود گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود  بعد از

این هم آشیانت هر کس است باش با او یاد تو ما را بس است

7. نیمه شب
8. برای تو ...
13. سایه ها